VandaagsVertaalProbleem

   Ja, met een krokodil werkt het denk ik beter. Het was al met al toch iets te lieflijk en van lieflijkheid is er in kindergedichtenland al meer als zat. Niet verder vertellen maar eigenlijk haat ik kinderliteratuur, in wezen en verschijning. Dat wil zeggen kinderliteratuur die louter voor kinderen gemaakt is en die voor volwassenen niet te pruimen is, dus zeg maar het grote gros.    Ik heb het dus al verraden, wie de nieuwe nieuwe huisgenoot is, en de eerste zesentwintig regels zijn ook hetzelfde, maar doe even of je dat allemaal niet weet, lieve lezer, en lees als de onbehangenheid en onbevangenheid en onbelangenheid zelve, helemaal vers en opnieuw.    Maar, de aanwijzing van Antoinette in de comments van de vorige blog volgend, met dezelfde illustratie, die hier goed werkt, als je hem eronder zet. De nieuwe huisgenoot We hebben thuis sinds kort iets wafferigs en blafferigs, iets harigs en iets poterigs, iets duwerigs en stoteri...

De nieuwe huisgenoot We hebben thuis sinds kort iets wafferigs en blafferigs, iets harigs en iets poterigs, iets duwerigs en stoterigs, iets staarterigs en snuitigs, iets klonterigs en kluitigs, iets fluffeligs en knuffeligs, iets in de rondte snuffeligs, iets springerigs en kwispeligs, iets altijd in de weggerigs, iets blobberigs en slobberigs, iets reuzerigs, iets kneuzerigs, iets koude natte neuzerigs, iets happerigs en bijterigs, iets likkerigs en pikkerigs, iets gooierigs en smijterigs, iets snoezerigs en snuisterigs, iets nooit een keertje luisterigs, iets wonder-boven-wonderigs, bijzonderig bijzonderigs, en als je ‘poot’ zegt, gaat ze liggen, als je ‘lig’ zegt, gaat ze springen, als je ‘breng’ zegt gaat ze rennen, als je ‘blijf’ zegt, brengt ze dingen: ze kan gapen, ze kan rollen, ze kan slapen, ze kan dollen, en het is geen tijger, het is geen musje, het is – nee hou je mond – het is mijn pasgeboren kleine zusje!    Oké, oké, het ...

Het Zingende Nijlpaard door W. Vandersteen in de verliteraturing van Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes [Dit bleef bij een opzetje, niet meer dan de uitgeschreven Vandersteense tekst. Moest nog aan gewerkt worden.]    Zo loopt hij door de stad, ogen dicht en armen op oneindig voor zich uitgestrekt. Waar gaat hij henen? Ja waarhenen gaat hij?    Op een bouwterrein staat de champetter zich te warmen bij een vuurkorf van een dakloze zwerver die daarnaast in een buitenplee zit te schuilen.    – Verdorie! zegt de oplettende pietje poppesnor. Er loopt er ene op de ‘travos’! Die gaat in ’t water sukkelen!    – Laat hem gerust, garde, zegt de onderdakte dakloze. Dat is een slaapwandelaar, daar moogt ge u nooit mee moeien.    – Tut! Tut! zegt oom agent. Ik heb niet dikwijls de gelegenheid om een decoratie te verdienen.    Hij sprint Lambik achterna, die een plank oploopt en in een volgelopen bo...

Het Zingende Nijlpaard door W. Vandersteen in de verliteraturing van Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes Hoofdstuk 3 Ode aan Sidonie    O waarom weten zij niet wat er gaat gebeuren! O, waarom weten zij minder dan wij! Waarom ontsnapt het inzicht aan hun ongeloof? Het ongeluk is nooit zo erg of het kan nog erger, en zo gauw je denkt: ik heb een auto-ongeluk gehad, dus het ergste heb ik nou wel achter de rug en de kiezen en zoiets zal me niet licht nog een keer overkomen, statistisch gesproken, wees er dan van overtuigd dat de goden zullen samenspannen en alles zullen doen wat in hun almacht ligt om u te wijzen op de nietigheid van uw bestaan. Smak! zei de zwartgepantserde Citroën van Lambik tegen de boom. Noord! zei zijn stem toen Wiske hem vroeg nog iets te zeggen. De profeterende wondendokter, in wie alleen onder de mensen de waarheid woont, want zijn naam was Pistoors, hetgeen in het West-Sanskriet betekent ‘luistert!’, kwam, zag, en waarschuwde voor wrede dinge...

Het Zingende Nijlpaard door W. Vandersteen in de verliteraturing van Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes Wat voorafging. Na een poppenkastvoorstelling te hebben bijgewoond, raken Lambik en Wiske in zo’n felle discussie verwikkeld over de herkomst van een door Lambik gezongen liedje (Zuid-Afrikaans of Noord-Afrikaans?), dat Lambik de macht over het stuur verliest en met zijn Citroën tegen een overstekende boom aanknalt. Hij komt niet bij zijn positieven en moet per auto naar huis worden gebracht. Tante Sidonie stuurt Wiske naar haar bed en belt een dokter uit het zijne. Lees nu voort. Hoofdstuk 2 De dokter komt    Dokter Pistoors van het Medisch Centrum Pittevil te Vilvoorde was al een oude man die er niet van hield om ’s nachts uit zijn bed te worden gebeld. Vroeger was dat anders. Toen hij nog haar had. Lang geleden. Als hij nu zijn haar had willen laten groeien kon dat niet: niet dat hij al lang haar had, maar hij was zo kaal als een aal, zo kaal als de volle...

Het Zingende Nijlpaard door W. Vandersteen in de verliteraturing van Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes Proloog Egypte    Egypte. Met zijn ondergaande zonnen, zijn wuivende palmen, zijn schrikbarende bevolkingsaanwas, zijn gesluierde fundamentalisme, zijn naar de Benelux uitgeweken patatbakkers, zijn uit de Benelux uitgeweken varkensfokkers, tomatenkwekers, diepzeeduikdocenten en paprikaboeren, zijn talloze, vooral in de zomer overdekte markten ( soekhs ) met hun vrolijke geroezemoes van aanprijzen en afdingen, het gerinkel van belletjes aan rijkversierde kamelenzadels, de knaleffecten van de nieuwste explosieven, zowel vloeibaar als in de vorm van semtex en het geratel van de modernste repeteergeweren van de hernieuwde aanslagen van terroristen op toeristen, net nu deze laatsten de weg naar de piramides leken te hebben teruggevonden, de talloze pittoreske, immers op instorten staande moskeeën, waar de vrouwen nog rondlopen in boerka’s en niqaabs van het fijnste...

   Dick Matena kwamen Erik en ik wel eens tegen als we in Studio Gezellig & Leuk, onder de dossierrook van de Amsterdams Stopera, aan het buurten waren. Er stond altijd een tafel voor hem klaar, voor als hij in de stad was, want hij werkte altijd. Ook als er bezoek was.    Hij had net het fenomeen verstripping op de kaart gezet. De avonden : gekkenwerk natuurlijk, de tekst notabene geheel compleet en onverbrugd. En wij vroegen ons af: waarom in godesnaam? Toch niet om het boek te kunnen lezen dat je zonder plaatjes zogenaamd niet zou kunnen lezen? Strips en literatuur: what’s the bloody difference? Behalve dan voor mensen die een te hoge dunk van literatuur hebben en/of een te lage van strips.    Dus toen bedachten Erik en ik het nieuw in het leven te roepen fenomeen verliteraturing: klassieke strips in louter woorden overgebracht. Genovelliseerd. Natuurlijk met medeneming en integrale overname van alle ballonnetjes en tussenteksten en zow...

   Als je mensen vraagt wat is het mooiste woord in het Nederlands krijg je meestal als antwoord liefde . Oké, het is niet gek, hoewel ik het nog mooier vind als je het met twee ff-en schrijft, als lieffde . Andere mensen vinden desalniettemin het mooiste woord in het Nederlands of ochtendgloren of avondschemer of soelaas of voortvarendheid , of omdat ze het begrip zo mooi vinden, gunnen of edelmoedigheid of liefkozing of verzuchten . Scharminkel , bazuin , murmureren scoren ook punten. Je hoort ook soms de woorden stoeptegel , schermutseling of sikkeneurig noemen. Sprookjesachtig is van zichzelf al sprookjesachtig, vinden weer anderen. Fnuikend is altijd mooi. En nachtschade . Of een mooi vertaald woord zoals alvleesklier (pancreas). Er zijn zelfs mensen die het in alle opzichten gruwelijke woord vrijen het mooiste vinden, waarschijnlijk omdat het hun favoriete bezigheid is. Je hebt wat bezigheden betreft ook oernederlandse woorden als niksen en uitwaaie...

   Mijn favoriete gedichten zijn gedichten waarin niets gebeurt. Maar daar zit ik qua kindergedichten wel met een probleem. Want die willen spannend zijn. Met veel actie.    Daarom doe ik vooral mijn best de twee te combineren. Gedichten waarin én niets gebeurt én die toch razend spannend zijn. Zoals Er liep een man op straat en De wezel en de ezel .    Deze mag er ook wezen, al is hij kort. Hoewel, misschien is het een eeuwigdurend gedicht en kun je aan het eind gewoon weer door met het begin.    Maar wie is dat ‘mannetje ‘aan een molentje’? De mulder? Het is een beschrijving, verklap ik, van een whirligig , een windspeeltje, waarop het mannetje gaat staan als de wieken draaien en weer gaat zitten als het molentje stopt.    Maar maakt dat wat uit als je het niet weet? Het molentje Een mannetje aan een molentje          dat draaide, draaide, draaide, de wi...

   Het is tegenwoordig, met de omvang van IJ / EV als een van de voornaamste lokkertjes, ja misschien wel het USP van de roman, bijna niet meer voor te stellen, maar toen DFW met het boek bezig was, werd hij vooral gekweld door de zorg dat het boek te dik zou worden. Niet te dik voor wat het was, maar te dik voor de dikglazige ogen van potentiële uitgevers, die in plaats van gouden bergen hoog oprijzende papierkosten voor zich zagen, waartegen de oudpapieropbrengsten, mocht de oplage, wat meer dan waarschijnlijk was, vernietigd moeten worden wegens wansucces, hoe groot ook (de opbrengsten) (vanwege de dikte) niet of nauwelijks zouden kunnen opwegen. DFW had diverse trucjes om de omvang wat minder angstwekkend te doen schijnen, al trapte geen uitgever daar natuurlijk in:    1) Eindnoten in een veel kleiner typlettertje: veel eindnoten zouden best in het lopende verhaal opgenomen kunnen worden, maar toen DFW ze eenmaal had bedacht, gingen ze een heel eig...

   Twee jaar geleden ontdekte ik, rijkelijk laat, de Franse striptekenaar Lewis Trondheim. Aanvankelijk als oprichter en een van de drijvende krachten achter de stripuitgeverij l’Association. En wel als bedenker en maker van OuBaPoliaanse strips, afkomstig uit het Ouvroir de Bande Dessineé Potentielle, de strip-afsplitsing van de Werkplaats van Potentiële Literatuur van Raymond Queneau en consorten. Strips met beperkingen! François Ayrolles ‘reduceerde ’bijvoorbeeld Prousts Recherche tot één strippagina met zes plaatjes. En Gilles Ciment deed hetzelfde met Kuifje en de Sigaren van de Farao . Maar ook mogelijk zijn Expansie, Herkadrering, Iteratie etc. Er zijn inmiddels zes OuBaPo-bloemlezingen uitgekomen en talloze losse albums, alles met een weelde aan contraintes.    Trondheim maakte eerst voornamelijk minimalistische strips, soms een boek met één enkele tekening, eindeloos herhaald, maar onderverdeeld in strookjes met gags ( Le dormeur bijvoorbeeld)...