637 Wie dit eet is gek
Wie dit leest is gek, las je wel eens op deuren en glazen, waar zoals bekend – althans het versje wil het zo – de gekken en dwazen hun onvervreemdbaar unieke en universeel uitwisselbare tag achterlaten – al doen ze het ook op muren en treinen en borden en seinen en straten en pleinen. Maar dan zou je moeten zeggen, om der rijmen wille, ‘Groten en kleinen schrijven hun namen op muren en treinen en borden en seinen en straten en pleinen’, en dan verlies je het afkeurend bedoelde van het waarschuwende versje ( cautionary verse ) uit het oog, en zeg je integendeel: iedereen doet het, dus waarom ik niet. ‘Wie dit leest is gek’ blijft een heel bijzondere taaluiting: je stinkt er hoe dan ook in. Je leest het en het blijkt over jou te gaan. Het is heel leuk en en soort triomf als je zoiets in een kindergedichtje kan doen, maar Wie dit eet is gek bereikt die eenzame hoogte niet, helaas. Het uitgangspunt is eerder een uitroep als ‘je bent gek als je dit eet...