577 Eindeloze handreikingen
1) Eindnoten in een veel kleiner typlettertje: veel eindnoten zouden best in het lopende verhaal opgenomen kunnen worden, maar toen DFW ze eenmaal had bedacht, gingen ze een heel eigen leven leiden.
2) Hele stukken typte hij op zijn IBM elektrische typmachine met een bolletje met een veel kleiner lettertje.
3) Afkortingen in de tekst: niet alleen van organisaties en instanties maar ook van eigennamen, afkortingen die je al snel parten gaan spelen omdat je met alle concentratie die je moet opbrengen om de tekst te volgen en het eenvoudige genieten al snel weer vergeten bent naar wie of wat ze verwijzen.
Dat laatste heb ik ondervangen – want ik vond het zelf ook heel vervelend, dat ik steeds moest terugbladeren om op te zoeken wat of wie DFW met deze of gene obscure lettercombinatie bedoelde – door de afkortingen, in elk geval die van personen, niet altijd maar wel vaak uit te schrijven, wat het leesplezier, mijn leesplezier althans, zeer ten goede kwam.
De uitgeschreven afkortingen hoorde bij mijn handreikingen aan de Nederlandse lezer, waardoor het boek in het Nederlands voor Nederlandse lezers hoop ik beter en prettiger te lezen is dan de Engelse versie (voor Engelsen en Nederlanders alike). De handreikingen – eigenlijk zijn ze geheim, dus snavels toe – bedragen, geënumereerd:
1) de u.a. dus (z.b.).
2) DFW scheidt zijn hoofdstukjes, of episodes liever gezegd, op drie manieren:
a) met een tijdsaanduiding, waar je niets aan hebt, als onderscheidende titel, want ze geven slechts de chronologie zo’n beetje aan, en veel episodes spelen zich min of meer gelijktijdig af;
b) met een grote maanbol-met-sikkel;
c) met een dubbele witregel. Die dubbele witregel is ten eerste niet mooi en ten tweede niet visueel genoeg om het verschil te maken met een enkele witregel, die ook voorkomt, vandaar dat ik boven alle episodische afscheidingen met een dubbele witregel de onderste heb versierd met een gecentreerd zwart bolleke. Het boek, en vooral de eerste zeg tweehonderd pagina’s zijn misschien het beste te lezen als korte kortverhalen waarin een keur aan Bostonse gekkies wordt voorgesteld (niet onaardig bedoeld), die later pas samenkomen, voornamelijk in de afkickkliniek Ennet House, en dan helpen die bollekes volgens mij heel goed om de lezer ook mentaal het idee te geven dat er steeds iets nieuws begint.
3) Een inhoudsopgave helemaal achterin, die zich ontpopt als een hoofdstukje op zich: ik heb iedere episode, gescheiden met datumaanduiding, maanbol-met-sikkel of zwart bolleke, een korte en kernachtige aanduiding gegeven, zodat je ongeveer weet waar je bent of waar je was en als je terugleest de voorbije episodes makkelijker kunt terugvinden. Ik heb al van verschillende kanten gehoord dat het zeer op prijs werd gesteld. Feitelijk is het een samenvatting van het boek, dus als je wil smokkelen, dan hoef je die alleen maar te lezen en mag je toch je button opspelden.
Eén laatste handreiking voor wie nu nog steeds niet begonnen is: de allereerste episode, als Hal zich aanmeldt bij de universiteit, is chronologisch het laatste hoofdstuk. De hele rest is terugblik, en de reden dat Hal zich zo vreemd, overspannen, strakstaand gedraagt, daar kom je ook pas heel laat in het boek achter, waar het zelfs niet gezegd wordt maar je het moet afleiden uit hetgeen je te lezen hebt gehad.
En nu zeg ik niks meer.
Een doorlopend bijgewerkt register op alle VandaagsVertaalProblemen staat in blog 345.
Reacties
Een reactie posten