592 Eindeloos voorlezen

   Als je eens een passage wil voorlezen aan skeptische niet-lezers die zich met fronsende wenkbrauwen en voorhoofd en getuite lippen afvragen wat je in godallejezusnaam aan het lezen bent wat er kennelijk zo leuk is dat je er niet mee kan stoppen en je wil ze niet aan hun fronsende neus gaan hangen waar het hele verhaal over gaat (alsof dat wat zou helpen om ze over de brug en de streep te trekken, trouwens, wat tegelijk de hele makke is van recensies en boekbesprekingen, want wie leest er nu een boek om het verhaal, mag je je in arre moede afvragen, aangezien het namelijk immers nooit gaat om wat er staat maar hoe het er staat), als je dus ooit eens zo gek bent om de ongelovige horden te willen laten proeven van deze davidfosterwallaceiaanse delicatesse, niet om ze om te turnen of te bekeren zodat ze in de leescompetitie van mooiste boeken ooit verder kunnen bekeren als ze deze hebben overwonnen met een klinkende leeszege, dan is de passage die begint op bladzijde 60 en doorloopt tot bladzijde 65 en die de episode behelst van hoe Don Gately zich onbewust van het feit een hoge hoofdman van het Quebecse terreurverzet ombrengt tijdens een inbraak en daarmee al even onbewust de speurtocht naar de dodelijke cartridge in gang zet (sleutelscène dus) plus zich hiermee de Eeuwige Wrake op de hals haalt van een Plaatsvervangend Officier van Justitie (vaak, maar niet aanhoudend afgekort tot P.O.v.J.) die hem tot diep in de laatste bladzijden van Eindeloos Vertier zal volgen (sleutelscène dus), perfect, want eentje die zich moeiteloos maar wel met enig oefenen in één adem laat voorlezen aan wie daar oren naar heeft en ook aan wie daar oren voor heeft.

   Dingen waar ik blijer mee was in vertaling dan de eerste corrector die na zeshonderd bladzijden zich bont en blauw te hebben geërgerd en alle vinger- en teennagels tot op het leven te hebben afgebeten het moede hoofd in de ring gooide na dat met het bijltje gekapt te hebben, zijn onder andere de welvarende container die opduikt bij de garage van het te rollen huis, dat ik evenmin geheel correct een drooggeiler laat noemen door de vertellende instantie van deze episode, die veel van Don Gately wegheeft maar toch ook niet alles, de achtwielende herfstlovertoer waar de eigenarende familie op uit is met onverwachte achterlating van de snotverkouden h. des h., mitsgaders het elders al gememoreerde woord beidbeens. Onder andere. Ik noem ook nog dubbelpuntig (de football), het ook in een vorige blog aangehaalde promoveren voor dieven, gatten, jatten, joepen, snezen (promote heet het in Boston, volgens DFW), contraptie en de denudering van het huis. En dat zijn dan nog maar de onschuldige woorden en uitdrukkingen, want met de syntaxis klopt ook lang niet altijd alles. Maar daarover later. Misschien. Meer.

   Ook wil ik wijzen op de klassieke urban legend (Nederlands: broodje aap) met de tandenborstel in hun reet. Klassiek fake-verhaal zoals we het nu zouden noemen. Zoals er daarvan wel meer in Infinite Jest voorkomen. Jaja, de alluderingen zijn niet allemaal naar Hamlet in dit boek. Overigens blijken ook Nederlandse schrijvers zich te bedienen van broodjes aap uit de kantine, zo is recentelijk ontdekt en diepgaand onderzocht door Lotte Heerink (hier), onder meer Harry Mulisch en Jan Cremer, die hetzelfde verhaal over een kikvorsman die hoog in een boom wordt aangetroffen als echtgebeurd opdissen in hun fictie.
_____
Het is nog niet gedaan met het eindeloos vertier rond Eindeloos vertier. Als we de dedicated substack moeten geloven, hier, en waarom zouden we dat niet, zijn er komende maand ampele gelegenheden om medelezers te ontmoeten, en wel op deze data en plekken: woensdag 10 juni de derde avond van de Wintertuin-leesclub bij Heiman, Arnhem, donderdag 11 juni in De Balie, Amsterdam (NEEN! die is verplaatst naar begin september, is het laatste nieuws), dinsdag 16 juni in Het Voorwoord, Heist-op-den-Berg, en vrijdag 19 juni bij Writers Unlimited, Den Haag. Meer over IJ/EV op dit blog is op te zoeken via het doorlopend register van blog 345, hier.