19 How Come
Als je nog eens wat weet...
Maar gek, als je het in een gedicht verpakt, lijkt het daarover helemaal niet te gaan. Dan gaat het plotseling niet ergens over, maar is het wat van zichzelf.
Dat is de makke van gedichten uitleggen, en van literatuurles in het algemeen. Misschien wel van alle kritiek. Het besprokene wordt er hoe dan ook saai van.
Bovendien is het maar een vraag van de haas. Antwoord komt er niet.
Ik had in het Engels antwoord kunnen geven, want daar is de haas veranderd in een hazekind, die de vraag aan hazemoeder stelt. Dat komt omdat er iets moest rijmen op ‘how come’.
Stephen Mulhern stelde voor om moeder haas antwoord te laten geven. Dan had ik het gedicht kunnen omgieten in de ‘if’-vorm in plaats van de ‘how come’-vorm:
‘If now is also ever, and always also never, if black is also white, and day is also night, then...’ – En dan antwoordde Little Big Mum: ‘... then nothing would be opposite, depending how you look at it.’
Leuk. Maar dan lijkt het net een wijze les. En dat is het misschien ook. Of een onwijze. In elk geval niet de les die ik wilde geven. Want dan antwoordt hazemoeder eigenlijk dat hazekind ongelijk heeft: Neen, mien kindjien, zwart is niet wit en dag is niet nacht, want als dat wel zo was, waren er geen tegenovergestelden meer. En die zijn er wel, dus het is niet zo.
En moeders heeft altijd gelijk, dat is bekend.
Maar ik wilde juist zeggen dat er geen tegenovergestelden zijn. (Geloof ik.)
Of in elk geval de vraag open laten en onbeantwoord.
Ik verander veel in de vertalingen. Dat vind ik helemaal niet erg. Maar hier was ik het gewoon niet mee eens.
Waarom een haas eigenlijk? Waarom geen koe? Of een ezel? Dat zijn toch ook heel filosofische beesten.
Heel simpel.
Het wás een haas. Kijk maar naar het plaatje.
En in het Engels moest het ook een haas blijven, want ik wilde dat de vertalingen bleven kloppen met de illustraties.
Dat maakte het vertalen van de gedichten er niet makkelijker op, trouwens.
Reacties
Een reactie posten